Σοφοί δε προσιόντων…

Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων, σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται. «…Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται. Η ακοή αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται. Η μυστική βοή τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων. Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί»

Ο  νεαρός Γκράμσι είχε κάτι από το μελαγχολικό βλέμμα του γέρου Καβάφη. Ίσως γιατί ήξερε να διακρίνει νωρίς την ήττα στα σημεία των καιρών. Ο δε Καβάφης ζούσε, στο μυαλό του, σε μια εποχή που είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Και οι δύο θυμίζουν την ήττα που έρχεται.

Από το καλοκαίρι του 2014, στην πέμπτη αξιολόγηση της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, οι θεσμοί έπαψαν να βγαίνουν στα τηλέφωνα. Ήταν ακόμα η εποχή της τρόικα, οι θεσμοί ήταν τρεις. Όταν συμφωνούσε η Commission είχε εξαφανιστεί το ΔΝΤ, ήταν σχεδόν αδύνατον να γίνουν τριμερείς συναντήσεις, πάντα κάποιος θεσμός έλειπε και όταν επέστρεφε τα θέματα που είχαν λυθεί ήταν εκ νέου υπό αμφισβήτηση και έπρεπε να ξαναδιατυπωθούν. Ήταν προφανές ότι η Τρόικα δεν ήθελε να κλείσει η αξιολόγηση, αυτή την εντύπωση δημιουργούσαν οι απουσίες, οι αλλαγές προσέγγισης, οι «διαφωνίες» μεταξύ τους. Κυρίαρχο ρόλο στην αλλαγή κλίματος είχαν παίξει οι ευρωεκλογές και η αλλαγή στάσης του ΔΝΤ. Αυτά σε μια περίοδο που η οικονομία δεν κάλπαζε αλλά είχε αρχίσει να πηγαίνει καλύτερα σε επίπεδο καθημερινότητας και όχι μόνο αριθμών. Ήρθε ο Δεκέμβριος, η αποτυχία εκλογής Πρόεδρου, η αξιολόγηση δεν έκλεισε ποτέ, το μέιλ Χαρδούβελη δήθεν διέρρευσε και τα υπόλοιπα είναι ζώσα ιστορία.

Με τον καιρό οι θεσμοί έγιναν τέσσερις, προστέθηκε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) και περάσαμε στην εποχή του κουαρτέτου. Τεράστια νίκη, οι παλιοί θεσμοί έστελναν τις εκθέσεις αξιολόγησης στο Eurogroup, εκεί που ο Σόιμπλε έπαιζε μπάλα πλειοψηφικά αλλά όχι εντελώς μόνος του. Σ’ αυτούς προστέθηκε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) που η Γερμανία, δηλαδή ο Σόιμπλε, τον μπλοκάρει όποτε θέλει λόγω του ποσοστού συμμετοχής της Γερμανίας, και πανηγυρίσαμε το τέλος της Τρόικα. Και κλείνουμε σύντομα δυο χρόνια από το Ιανουάριο του 2015.

Με τους θεσμούς, οχι πιά την Τρόικα , να ανοίγουν και να κλείνουν το ασφαλιστικό που είχε κλείσει, το αφορολόγητο που είχε κλείσει, τις μαζικές απολύσεις που είναι κόκκινη γραμμή. Με το ΔΝΤ να παίζει κρυφτούλι με την κυβέρνηση και με τους υπόλοιπους θεσμούς και να ζητά, από τώρα, μέτρα για μετά το 2018 και το 2019. Με τον ESM, τον θεσμό που μπήκε και άλλαξε την παλιά κακή τρόικα,  να ακυρώνει εν είδει απειλής στη διαπραγμάτευση, χωρίς καν να ρωτήσει το Eurogroup, τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το μελλοντικό χρέος. Με την αξιολόγηση  να πηγαίνει από Νοέμβριο, Δεκέμβριο κι από εκεί Ιανουάριο και ίσως λέει Μάρτιο και βλέπουμε. Με το βλέμμα στον Ντράγκι και την ποσοτική χαλάρωση που δεν θα προλάβουμε. Με τα capital control να συνεχίζονται και με τις διοικήσεις των τραπεζών να ορίζονται  η να ανατρέπονται με μέιλ  του μηχανισμού επιτήρησης.

Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση σε αυτό το “end story”;

Θα τα υπογράψει όλα. 

Respublic

Τα σχόλια που προκύπτουν από συλλογική συζήτηση υπογράφονται από την σύνταξη ως Respublic. Το ίδιο και οι αναδημοσιεύσεις με εμφανή ένδειξη των πρωτοτύπων (συγγραφέα και πηγής)
Respublic