Posts

Μία τροπολογία που λέει πολλά…

Σταύρος Λυγερός, στο Slpress.gr

Ορισμένες φορές κάποιες ειδήσεις που περνάνε στα “ψιλά” στην πραγματικότητα είναι πιο εύγλωττες και αποκαλυπτικές από χίλιες αναλύσεις. Διαβάσαμε, λοιπόν, προ ημερών ότι ο υπουργός Οικονομικών, στην κοινοβουλευτική συζήτηση του πρόσφατου πολυνομοσχεδίου, κατέθεσε «νομοτεχνική βελτίωση»(!), με την οποία απαλλάσσονται τα εκτελεστικά μέλη του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), που ελέγχει τις τράπεζες, από την υποχρέωση υποβολής πόθεν έσχες. Γιατί ο Τσακαλώτος ζήτησε αυτή την εξαίρεση; Υπέκυψε σε απαίτηση των δανειστών;

Ο ίδιος δήλωσε πως ήταν απαίτηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ότι παλαιότερα υπήρχε γενική εξαίρεση. Η υπόθεση αυτή επιβεβαιώνει για μία ακόμα φορά τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι εταίροι.Ζητούν για τους δικούς τους ανθρώπους ειδικό καθεστώς εξαίρεσης, την ώρα που δήλωση πόθεν έσχες υποβάλλουν όχι μόνο κρατικοί αξιωματούχοι, αλλά και απλοί δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμα και οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Τα στελέχη του ΤΧΣ, όμως, εξαιρέθηκαν.Γιατί άραγε;

Όταν το ευρωιερατείο ζητούσε οι κάθε είδους εντεταλμένοι της Τρόικας να έχουν ασυλία, πρόβαλαν το επιχείρημα ότι υπό τον πέλεκυ ποινικών διώξεων δεν θα μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους. Παρακάμπτουμε πως με αυτό τον τρόπο ήταν σαν να ομολογούσαν ότι η δουλειά τους ήταν δυνάμει ποινικά κολάσιμη. Ήταν, ωστόσο, μία απαίτηση που είχε νόημα. Γιατί κάποιος να θέλει εξαίρεση από την υποβολή πόθεν έσχες εάν είναι καθαρός και είναι αποφασισμένος να παραμείνει καθαρός; Η μόνη εξήγηση που εμείς μπορούμε να σκεφθούμε μας οδηγεί σε άλλα μονοπάτια…

Και καλά αυτά τα μονοπάτια μπορεί να αφορούν ενδεχόμενες προσωπικές προθέσεις. Γιατί, άραγε, να προβάλει τέτοια απαίτηση η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Επιπροσθέτως, θα το έκανε ποτέ εάν στη θέση της Ελλάδας ήταν η Ιταλία, ή πολύ περισσότερο η Γαλλία ή η Γερμανία; Προφανώς όχι. Κατά τα άλλα, συνεχίζουμε να μιλάμε για την Ευρώπη της δημοκρατίας, της διαφάνειας και της ισοτιμίας των χωρών-μελών της!

Διαπραγμάτευση σε ανώτερα μαθηματικά

Με αφορμή το θέμα μέτρα και αντίμετρα, ενας φίλος έγραφε στο Facebook : «Αφού για κάθε ευρώ μέτρα έχουμε ένα ευρώ κέρδος από φοροαπαλλαγή, γιατί πήραμε μέτρα; Δηλαδή αν δίνουμε ένα για να πάρουμε ένα, γιατί να δώσουμε ένα; Δηλαδή;» Είναι λυπηρό, για την χώρα, να μην καταλαβαίνει τίποτα από ανωτέρα μαθηματικά η αντιπολίτευση. Ενώ τα πράγματα είναι πολύ απλά και περιγράφονται εύκολα  από την προφανή εξίσωση : χ + (-1) = 3,5%. Η οποία λέει το εξής απλό: όταν θα έχουμε πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ, δηλαδή 1% παραπάνω από το 3,5%, το υπόλοιπο 1% θα το μοιράσουμε. Όχι αναγκαστικά σ’ αυτούς από τους οποίους το πήραμε γιατί θα πρέπει να έχουμε την σύμφωνη γνώμη των θεσμών. Υπενθυμίζω στους μαθηματικά αστοιχείωτους ότι η Τρόικα είναι νεκρή από την εποχή του Yianis.

Ο μαθητής του Γυμνασίου λύνει την εξίσωση ως εξής : έστω χ % τα μέτρα εξοικονόμησης που πρέπει να πάρουμε. Από αυτά θα μοιράσουμε 1% υπό την προϋπόθεση ότι (χ – 1)% = 3.5%. Άρα χ =  (3,5+1)%, χ = 4.5%. Απλό είναι πάρτε μέτρα 4,5% του ΑΕΠ και οι θεσμοί θα σας πουν πως θα μοιραστεί το 1% που περισσεύει.

Το υπουργείο οικονομικών που ξέρει ανωτέρα μαθηματικά και γνωρίζει την σχετικότητα της μαθηματικής βάσης κάθε υπολογισμού την λύνει διαφορετικά.

Έστω χ % τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε. Έστω ψ% η μεγέθυνση του ΑΕΠ χωρίς μέτρα, από μόνο  του, χάρη στην αναπτυξιακή πολιτική της κυβέρνησης. Άρα :

χ% + ψ% + (- χ%) >= 3,5%.  (Αφού για κάθε μέτρο εξοικονόμησης θα παίρνουμε τα ίδια αντίμετρα, δηλαδή δαπάνες).

Οπότε ψ% >= 3,5 % κατ’ έτος δεν ξέρουμε ακόμα για πόσα χρόνια.

Αμφισβητείται οτι η αναπτυξιακή πολιτική της κυβέρνησης θα αποφέρει 3,5% καθαρή μεγέθυνση του ΑΕΠ κατ’ έτος ; Ίσως και παραπάνω για να συμπεριλάβει νέες δαπάνες στο δημόσιο τομέα. Τώρα γιατί θα πάρουμε και μέτρα που θα ξαναμοιράσουμε ? Γιατί χωρίς « ψ » η εξίσωση δεν βγαίνει. Όπως είπε ο κ. Χατζηδάκης τα μέτρα είναι της μετρητοίς, τα αντίμετρα επί πιστώσει.

Ποια «ιδιοκτησία», ποιο «πρόγραμμα» μετά την πρώτη δεκαετία της κρίσης

Το σημείωμα αυτό μου ήρθε στο νου βλέποντας στην κυριακάτικη ΕΡΤ τον κ. Χατζηδάκη να ρωτάει τον κ. Σταθάκη «γιατί η κυβέρνηση δεν καταθέτει, ένα χρόνο τώρα, αναπτυξιακό σχέδιο δικό της όπως έχει συμφωνήσει με την τρόικα». Ήταν ένας άλλος τρόπος να τεθεί το θέμα της λεγομένης «ιδιοκτησίας» του προγράμματος.

Στην δεκαετία της Μεγάλης Ύφεσης, γιατί έτσι πρέπει ν’ αποκαλούμε την περίοδο 2008-2018, κυρίως σε φάσεις αποτυχίας και απόδοσης ευθυνών, το θέμα αυτό επανέρχεται συχνά, όπως πρόσφατα με την έκθεση του ΔΝΤ για την βιωσιμότητα του χρέους. Έτσι :

  • Οι θεσμοί, με πρώτο το ΔΝΤ, ισχυρίζονται ότι τα μνημόνια δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα γιατί δεν υπήρξε, εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων, ιδιοκτησία του προγράμματος. Δηλαδή υιοθέτηση και αποτελεσματική εφαρμογή. Άρα, κατά την λαϊκή ρήση, δεν ήταν «στραβό το κλήμα αλλά τόφαγε ο γάιδαρος».
  • Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που πλήρωσε ακριβά, και μαζί της η χώρα, τις αυταπάτες της για τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, επιβεβαιώνει την έλλειψη ιδιοκτησίας εξηγώντας ότι δεν πιστεύει σε όσα ψήφισε και τα εφαρμόζει άλλοτε καθόλου κι άλλοτε κατά το δοκούν. Και αποκαλύπτει μόνη της, λίγες μέρες πριν το κρίσιμο Εurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, ότι έχει υλοποιήσει το ένα τρίτο των συμφωνημένων. Γιατί επί ένα χρόνο και πλέον που η δεύτερη αξιολόγηση καθυστερεί, οι υπουργοί της έκλαιγαν, άλλος για τα λιμάνια, άλλος για τα αεροδρόμια, άλλος  για τα ενεργειακά.
  • Η αντιπολίτευση ορθώς παρατηρεί ότι δεν κάνεις μεταρρυθμίσεις κλαίγοντας και δηλώνοντας ότι είναι λάθος, λέει κι αυτή δηλαδή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την ιδιοκτησία του προγράμματος. Όχι μόνο του μνημονίου 3 αλλά, όπως πρόσφατα υπογράμμισε ο κ. Χατζηδάκης, ούτε κανενός δικού της εναλλακτικού προγράμματος [1].  Αλλά η κυβέρνηση που υπέγραψε το Υπερταμείο απαντά ότι η  αντιπολίτευση συμπλέει με τους κακούς δανειστές και η μπάλα χάνεται συστηματικά στην εξέδρα…

Ωστόσο, αν αποφύγουμε τα σενάρια της αναχώρησης από την πραγματικότητα και της προσγείωσης – μέσω της ελληνικής διαστημικής υπηρεσίας – στα αχαρτογράφητα νερά του Grexit, το θέμα παραμένει. Χρειάζεται ιδιοκτησία του προγράμματος, ποιου προγράμματος και από ποιόν.

Να πούμε λοιπόν κάποιες πίκρες αλήθειες:

1 – Το πρώτο μνημόνιο συντάχθηκε από την τρόικα στο πόδι, με κριτήριο να κερδηθεί χρόνος για την διαχείριση  του κίνδυνου στις τράπεζες στις οποίες χρώσταγε το ελληνικό δημόσιο, κυρίως γαλλογερμανικές. Για αυτό η κ. Lagarde ως υπουργός οικονομικών της Γαλλίας είχε άλλη θέση τότε από ότι τώρα ως Διοικήτρια του ΔΝΤ. Και ο κύριος Σόιμπλε όταν χρειάζεται της το υπενθυμίζει. Το πρόγραμμα αυτό εφαρμόστηκε όπως-όπως στο δημοσιονομικό του σκέλος (φόροι και περικοπές) ενώ το υποτιθέμενο αναπτυξιακό και μεταρρυθμιστικό σκέλος του, ήταν πρόχειρο στα όρια του αστείου : 50 δις από τις αποκρατικοποιήσεις θα έρχονταν σε μερικά χρόνια.

Το πρώτο μνημόνιο δεν είχε, και δεν θα μπορούσε να έχει, ιδιοκτησία από την ελληνική κυβέρνηση στην οποία επιβλήθηκε και εξαΰλωσε από την φύση του το ιστορικό κρατικιστικό ΠΑΣΟΚ. Στην περίοδο 2010-2012 το πρόγραμμα ήταν κυρίως δημοσιονομικό και οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, σε κατάσταση σοκ, δεν πρότειναν κανένα εναλλακτικό αναπτυξιακό σχέδιο. Ούτε βέβαια είναι προφανές ότι μπορούσαν να φανταστούν κάτι άλλο, και για λόγους συσχετισμού, και για λόγους ιστορικής συγκρότησης του ΠΑΣΟΚ που έβλεπε το έδαφος (δηλαδή το κράτος) να υποχωρεί κάτω από τα πόδια του.

2 – Το δεύτερο μνημόνιο, του Φεβρουάριου του 2012, συνόδευε το PSI και την μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις Γαλλογερμανικές τράπεζες. Δισεκατομμύρια χρέους μεταφέρθηκαν από τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα, στα ευρωπαϊκά κράτη. Νομοθετήθηκε από την κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου, με την ανοχή της ΝΔ του κ. Σαμαρά ο οποίος και το παρέλαβε προς εφαρμογή στην πράξη.

Στο δεύτερο μνημόνιο επικράτησε επίσης σε μεγάλο βαθμό η δημοσιονομική λογική αλλά, στο βαθμό που οι συσχετισμοί το επέτρεπαν, η κυβέρνηση Σαμαρά διαπραγματεύτηκε όσες αλλαγές μπόρεσε σε μια πιο αναπτυξιακή κατεύθυνση. Στο ΦΠΑ, στις μειώσεις κάποιων φόρων, κάτι άρχισε να κινείται στις αποκρατικοποιήσεις (άλλωστε ο σύριζα υπέγραψε αυτές που είχαν τελειώσει) και κάποιες προβλεπόμενες αυξήσεις δεν έγιναν.

Είτε αρέσει, είτε όχι, η χώρα θα μπορούσε να οδεύσει στην έξοδο από το δεύτερο μνημόνιο μ’ ένα άλλο πρόγραμμα, πιο ιδιόκτητο από τα προηγούμενα, λίγο πιο πολύ κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της. Υπήρξε ένα είδος ιδιοκτησίας του προγράμματος από την κυβέρνηση του κ. Σαμαρά και σ’ ένα βαθμό αυτό άλλαξε το πρόγραμμα. Έφτανε αυτό; όχι γιατί υπήρχαν αντιφάσεις, τρικομματικές κυβερνήσεις, εσωκομματικές αντιθέσεις, ισχνές πλειοψηφίες. Αλλά η σχετική ιδιοκτησία βοήθησε. Και θα είχε ίσως βοηθήσει περισσότερο αν το mail Χαρδούβελη είχε γίνει μνημόνιο 3. Πιθανότατα η ιδιοκτησία του προγράμματος θα είχε αυξηθεί και η χώρα θα είχε βγει (προοδευτικά όχι ραγδαία) από την κρίση.

3 – Το τρίτο μνημόνιο έχει ξεκάθαρη πατρότητα στους καταστροφικούς χειρισμούς της σκληρής διαπραγμάτευσης, στις αυταπάτες για την Ευρώπη και τους συσχετισμούς της, στην απίστευτη υπεροψία ότι εκτός από την Ελλάδα θα αλλάξουμε παντελώς και την Ευρώπη.

Είναι προφανές όμως ότι δεν έχει καμία ιδιοκτησία ως προς την εφαρμογή του ή έστω στην πρόθεση, την δυνατότητα ν’ αλλάξει, να βελτιωθεί. Κι αυτό γιατί απλά δεν γίνεται να εξηγείς ότι, με πόνο καρδιάς και δάκρυα, εφαρμόζεις κάτι που δεν πιστεύεις. Όταν ταυτόχρονα δεν αντιπροτείνεις τίποτα. Το μνημόνιο ή το πρόγραμμα δεν είναι ένα στιγμιαίο νομοθέτημα να πεις δεν το θέλω αλλά τι να κάνω. Δεν είναι μια επιμέρους τροπολογία να πεις «έγινε λάθος, τι να κάνουμε». Είναι, λόγω της εξάρτησης από τους δανειστές, το θεμελιώδες κείμενο δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας. Δεν παραβλέπεται, δεν εφαρμόζεται με υποκριτικά δάκρυα. Ή το παλεύεις ή φεύγεις. Και για να το αλλάξεις πρέπει να το παλέψεις.

Αν συνεχίσουμε έτσι το τρίτο μνημόνιο θα το διαδεχθεί, στην καλύτερη περίπτωση ένα τέταρτο ακόμα πιο αντιπαραγωγικό ή θα επικρατήσουν τα σενάρια του Grexit.  Άρα τι ;

Άρα για να υπάρξει ιδιοκτησία του όποιου προγράμματος ή μνημονίου πρέπει το πρόγραμμα να έχει γραφεί μαζί. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Μαζί θα πει αφενός να μην γράφουμε μόνοι μας προγράμματα Θεσσαλονίκης, αλλά και να μην αφήνουμε κάθε φορά τους δανειστές, φτάνοντας στο πάρα πέντε του γκρεμού, να το γράφουν μόνοι τους. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει …

___

[1] Χάρη στην έγκαιρη (;) παρέμβαση του κ. Μίχαλου και το διαφημιστικό διάλειμμα δεν μάθαμε ποτέ από τον κ. Σταθάκη γιατί δεν κατέθεσε η κυβέρνηση αναπτυξιακό πρόγραμμα δικό της αφού αυτό συμφώνησε με την Τρόικα …

Σοφοί δε προσιόντων…

Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων, σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται. «…Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται. Η ακοή αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται. Η μυστική βοή τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων. Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί»

Ο  νεαρός Γκράμσι είχε κάτι από το μελαγχολικό βλέμμα του γέρου Καβάφη. Ίσως γιατί ήξερε να διακρίνει νωρίς την ήττα στα σημεία των καιρών. Ο δε Καβάφης ζούσε, στο μυαλό του, σε μια εποχή που είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Και οι δύο θυμίζουν την ήττα που έρχεται.

Από το καλοκαίρι του 2014, στην πέμπτη αξιολόγηση της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, οι θεσμοί έπαψαν να βγαίνουν στα τηλέφωνα. Ήταν ακόμα η εποχή της τρόικα, οι θεσμοί ήταν τρεις. Όταν συμφωνούσε η Commission είχε εξαφανιστεί το ΔΝΤ, ήταν σχεδόν αδύνατον να γίνουν τριμερείς συναντήσεις, πάντα κάποιος θεσμός έλειπε και όταν επέστρεφε τα θέματα που είχαν λυθεί ήταν εκ νέου υπό αμφισβήτηση και έπρεπε να ξαναδιατυπωθούν. Ήταν προφανές ότι η Τρόικα δεν ήθελε να κλείσει η αξιολόγηση, αυτή την εντύπωση δημιουργούσαν οι απουσίες, οι αλλαγές προσέγγισης, οι «διαφωνίες» μεταξύ τους. Κυρίαρχο ρόλο στην αλλαγή κλίματος είχαν παίξει οι ευρωεκλογές και η αλλαγή στάσης του ΔΝΤ. Αυτά σε μια περίοδο που η οικονομία δεν κάλπαζε αλλά είχε αρχίσει να πηγαίνει καλύτερα σε επίπεδο καθημερινότητας και όχι μόνο αριθμών. Ήρθε ο Δεκέμβριος, η αποτυχία εκλογής Πρόεδρου, η αξιολόγηση δεν έκλεισε ποτέ, το μέιλ Χαρδούβελη δήθεν διέρρευσε και τα υπόλοιπα είναι ζώσα ιστορία.

Με τον καιρό οι θεσμοί έγιναν τέσσερις, προστέθηκε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) και περάσαμε στην εποχή του κουαρτέτου. Τεράστια νίκη, οι παλιοί θεσμοί έστελναν τις εκθέσεις αξιολόγησης στο Eurogroup, εκεί που ο Σόιμπλε έπαιζε μπάλα πλειοψηφικά αλλά όχι εντελώς μόνος του. Σ’ αυτούς προστέθηκε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) που η Γερμανία, δηλαδή ο Σόιμπλε, τον μπλοκάρει όποτε θέλει λόγω του ποσοστού συμμετοχής της Γερμανίας, και πανηγυρίσαμε το τέλος της Τρόικα. Και κλείνουμε σύντομα δυο χρόνια από το Ιανουάριο του 2015.

Με τους θεσμούς, οχι πιά την Τρόικα , να ανοίγουν και να κλείνουν το ασφαλιστικό που είχε κλείσει, το αφορολόγητο που είχε κλείσει, τις μαζικές απολύσεις που είναι κόκκινη γραμμή. Με το ΔΝΤ να παίζει κρυφτούλι με την κυβέρνηση και με τους υπόλοιπους θεσμούς και να ζητά, από τώρα, μέτρα για μετά το 2018 και το 2019. Με τον ESM, τον θεσμό που μπήκε και άλλαξε την παλιά κακή τρόικα,  να ακυρώνει εν είδει απειλής στη διαπραγμάτευση, χωρίς καν να ρωτήσει το Eurogroup, τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το μελλοντικό χρέος. Με την αξιολόγηση  να πηγαίνει από Νοέμβριο, Δεκέμβριο κι από εκεί Ιανουάριο και ίσως λέει Μάρτιο και βλέπουμε. Με το βλέμμα στον Ντράγκι και την ποσοτική χαλάρωση που δεν θα προλάβουμε. Με τα capital control να συνεχίζονται και με τις διοικήσεις των τραπεζών να ορίζονται  η να ανατρέπονται με μέιλ  του μηχανισμού επιτήρησης.

Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση σε αυτό το “end story”;

Θα τα υπογράψει όλα. 

Tο Υπερταμείο εξαιρείται

Στον απόηχο της συζήτησης για τον νόμο «Παπά» εισάγεται μια τροπολογία που εξαιρεί την «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε» και τις άμεσες θυγατρικές της, δηλαδή το Υπερταμείο, από την εφαρμογή της νομοθεσίας περί δημοσίων συμβάσεων.

Η Αυγή γράφει : «Ειδικότερα  επαναφέρονται σε ισχύ αναδρομικά από τις 8 Αυγούστου 2016 οι διατάξεις για την έκδοση Κανονισμών από την Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα, την Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ώστε να θεσπίζουν παρεκκλίσεις από την εθνική νομοθεσία δημοσίων συμβάσεων για αναθέσεις άνω και κάτω των χρηματικών ορίων που προβλέπονται από το νόμο για τις δημόσιες συμβάσεις». Και η εισηγητική έκθεση σημειώνει ότι αυτό ισχύει για την Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε και τις άμεσες θυγατρικές της «επεκτείνοντας την διάταξη που ήδη ισχύει για το ΤΑΙΠΕΔ».

Δεν είναι κάτι σημαντικό δηλαδή, ότι ίσχυε για το ΤΑΙΠΕΔ  ισχύει και για το Υπερταμείο, αυτός είναι ο τόνος της παρουσίασης. Αλλά έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι από το ΤΑΙΠΕΔ του κ. Σαμαρά, στο Υπερταμείο του κ. Τσίπρα. Στις άμεσες θυγατρικές του Υπερταμείου περιλαμβάνεται και η Εταιρεία συμμέτοχων του Δημόσιου στην όποια θα περάσουν με συνοπτικές διαδικασίες οι ΔΕΚΟ και τα νομικά πρόσωπα του δημόσιου. Όποιος κάνει τον κόπο να δει τον σχετικό νόμο θα διαπιστώσει ότι το Υπερταμείο μπορεί να ιδρύει κι άλλες άμεσες θυγατρικές, να μεταφέρει κλάδους κι ενεργητικό από την μια θυγατρική στην άλλη, να συγχωνεύει εταιρείες η να αποσχίζει κλάδους από αυτές και ότι οι διατάξεις που ισχύουν για το Υπερταμείο ισχύουν για τις σημερινές η μελλοντικές άμεσες θυγατρικές του.

Άρθρο 188 του νόμου 4389/2016. Άμεσες Θυγατρικές της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε. «Η Εταιρεία δύναται, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του μοναδικού μετόχου που λαμβάνεται κατόπιν πρότασης του Διοικητικού Συμβουλίου και η οποία προσυπογράφεται από το Εποπτικό Συμβούλιο, να ιδρύει και άλλες άμεσες θυγατρικές προκειμένου να εκπληρώνει τον εταιρικό της σκοπό. Οι διατάξεις του παρόντος νόμου για τις άμεσες θυγατρικές ισχύουν και για οποιεσδήποτε νέες άμεσες θυγατρικές συστήνονται σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο»

Η δυνατότητα παράκαμψης της εθνικής νομοθεσίας περί δημοσίων συμβάσεων που δίνεται σήμερα στο Υπερταμείο μπορεί να μεταβιβαστεί στις όποιες άμεσες θυγατρικές τωρινές η μελλοντικές. Σε αντίθεση με το Υπερταμείο του κ. Τσίπρα, το ΤΑΙΠΕΔ  του κ. Σαμαρά δεν είχε ούτε κατά διάνοια την δυνατότητα να επέμβει στους κανονισμούς προμηθειών και αναθέσεων των θυγατρικών του.

Στην σχετική συνεδρίαση της βουλής η αντιπολίτευση καταψήφισε την διάταξη ως προχειρότητα ωστόσο, το εύρος και το βάρος που θα έχει το νέο Ταμείο στην διαμόρφωση των πολιτικών της χώρας παραμένει απροσδιόριστο. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία …

Και για να επιστρέψουμε στον νόμο περί δημοσίων συμβάσεων που τροποποιήθηκε για να διευκολύνει το Υπερταμείο. Που τελικά θα ισχύσει η ελληνική νομοθεσία  περί δημοσίων συμβάσεων ;

H φωτογραφία με τα σπίρτα του Ελληνικού μονοπωλίου είναι απλά από άλλες εποχές …

Φόροι και εισφορές σε Ελλάδα και Γαλλία

Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν υπάρχει πραγματική γνώση για τις «μεταρρυθμίσεις» που εφαρμόζονται στην Ελλάδα. Και στην χώρα μας δεν υπάρχει αντίληψη για το πως φορολογούνται οι Ευρωπαίοι πολίτες. Είχα πρόσφατα μια συζήτηση με φίλους από τη Γαλλία, ευνοϊκούς απέναντι στη χώρα, που πίστευαν όμως ότι ο Έλληνας φοροδιαφεύγει συστηματικά και ανενδοίαστα και στους οποίους έλεγα ότι αντίθετα υπερφορολογείται. Η κουβέντα οδηγήθηκε σε αριθμούς που αξίζει το κόπο να δούμε πρακτικά, όχι  σαν στατιστικές του ΟΟΣΑ, αλλά όπως κοιτάμε το εκκαθαριστικό μας.

Για να περιορίσουμε τις αποκλίσεις πήραμε το παράδειγμα ενός ελευθέρου επαγγελματία με αποτέλεσμα ετήσιας χρήσης (κέρδος) 25.000 € και υπολογίσαμε με βάση τους επισήμους ιστότοπους του γαλλικού κράτους. Ο επαγγελματίας μας ήταν εργένης χωρίς παιδιά ή άλλα βάρη και χωρίς φοροαπαλλαγές, που αντιστοιχεί στο στάνταρ του μέσου Ευρωπαίου φορολογούμενου γύρω στα 40. Έχει μια εταιρική μορφή τύπου SARL (δηλαδή Ο.Ε, Ε.Ε, κλπ) και θα μπορούσε να είναι μηχανικός, δικηγόρος, οικονομολόγος, λογιστής, αρχιτέκτονας, υδραυλικός …

Στην πιο κάτω εικόνα φαίνεται η συνολική επιβάρυνση του Γάλλου. 

 Φόρος εισοδήματος 

Φόρος εισοδήματος 2.142€, 8,57% του εισοδήματος. Ο Έλληνας θα πληρώσει 3,5 φορές παραπάνω, δηλαδή 7.250€, 29% του εισοδήματος, χωρίς την προκαταβολή φόρου. «Φυσικά» αν είναι νεοσύστατος, και δεν έχει προκαταβολή να συμψηφίσει, θα πληρώσει τα διπλά. Τέλος αν ο Γάλλος είναι παντρεμένος με ένα παιδί, με σύζυγο που δεν εργάζεται, κάτι σαν Έλληνας γύρω στα 40 στις μέρες μας, ο φόρος του θα ήταν μηδέν ευρώ.

 Εισφορές 

Σε ότι αφορά τις εισφορές του Γάλλου, το ποσό ανέρχεται, με την εισφορά αλληλεγγύης, σε 7.696€, 31% του εισοδήματος του. Του Έλληνα σε 8.987€, 36% του εισοδήματος του (6.737€ ΟΑΕΕ, 1.250€ αλληλεγγύη και 1.000€ τέλος επιτηδεύματος).

Συμπέρασμα

Συνολικά ο Γάλλος θα πληρώσει 9.838€ δηλαδή 39,3% του εισοδήματος του σε φόρους και εισφορές και ο Έλληνας (χωρίς προκαταβολή) 16.237€ δηλαδή 65% του εισοδήματος του. Ο Γάλλος θα συνεχίσει να δουλεύει για να βελτιώσει την κατάσταση του, ίσως κάνει και παιδιά, ο Έλληνας θα το κλείσει, θα ψάχνει να διοριστεί κάπου ή θα φύγει στη Βουλγαρία. Στο τέλος συμφωνήσαμε ότι ο Έλληνας  είναι προβληματικός αν διατηρεί δραστηριότητα, και κατά δεύτερο λόγο, ότι θα ήταν τελείως τρελός να μην δοκιμάσει να φοροδιαφύγει. Δεν πάμε πουθενά έτσι…

Μετά τις προκριματικές της Γαλλίας ο Φρανσουά Φιγιόν φαντάζει ως πιθανός νέος πρόεδρος της χώρας. Εδώ τον παρουσίασαν οικονομικά σαν ακραίο φιλελεύθερο, κοινωνικά συντηρητικό και γιατί όχι αυταρχικό. Ωστόσο το πέρασμα του από το Υπουργείο κοινωνικών υποθέσεων στη Γαλλία είχε ως αποτέλεσμα μια πολύ πιο ήπια και επιτυχημένη μεταρρύθμιση από αυτήν του κ. Κατρούγκαλου στην Ελλάδα. Αμφιβάλω επίσης ότι θα τολμούσε να προτείνει στους Γάλλους μια πολιτική προ-δέσμευσης του 65% του εισοδήματος των ελευθέρων επαγγελματιών σε φόρους και εισφορές. Πως λέμε τα φαινόμενα και οι λέξεις απατούν …