Posts

“Σαρώνει το ηλεκτρονικό εισιτήριο στον ΟΑΣΑ” … σε ποια χώρα ?

Σε μια εμπεριστατωμένη ομιλία του στο πρόσφατο συνέδριο του Economist για τις υποδομές, o γενικός διευθυντής της ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή, κ. Γιώργος Αγραφιώτης, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων, στην βελτίωση των εσόδων του ΟΑΣΑ στο πρώτο τρίμηνο του 2019 σαν συνέπεια της εφαρμογής του ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Και ακολούθησαν τα πανηγυρικά ρεπορτάζ και οι εκτιμήσεις για τα ΣΔΙΤ, την χρησιμότητα τους και την αναγκαιότητα του ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Ενδεικτικά απο τους τίτλους:

“Σαρώνει το ηλεκτρονικό εισιτήριο …”

“Από ρεκόρ σε ρεκόρ πάνε τα έσοδα του ΟΑΣΑ “

Ρεπορτάζ και εκτιμήσεις χωρίς μέτρο (και καμία σχέση με την αναφορά του κ. Αγραφιώτη) που -ούτε για μια στιγμή – δεν αναφέρθηκαν στην πραγματικά καταστροφική κατάσταση των αστικών συγκοινωνιών. Χωρίς σχόλια η εξέλιξη των εσόδων του ΟΑΣΑ. Οι εισπράξεις από εισιτήρια χωρίς επιδοτήσεις και λογιστικά τερτίπια.

Από 248 εκ. ευρώ έσοδα το 2014, με βάση τα ανακοινωμένα αποτελέσματα του 1ου εξαμήνου του 2018, το έτος θα κλείσει με έσοδα γύρω στα 150 εκ. ευρώ. Δηλαδή γύρω στα 37,5 εκ. ευρώ το τρίμηνο. Οπότε το τρίμηνο του 2019, αν παρουσιάσει αύξηση 28% θα φτάσει τα 48 εκ. ευρώ. Aκόμα 14 εκ. ευρώ λιγότερα από το τρίμηνο του 2014.

Μετά από 5 χρόνια, στην Ελλάδα της ανάπτυξης που βγήκε από τα μνημόνια, τα έσοδα του ΟΑΣΑ στο τρίμηνο 2019 είναι κατά 23% λιγότερα από το αντίστοιχο τρίμηνο του 2014 της κρίσης, των μνημονίων και της υπανάπτυξης.

Να μην ξεχάσουμε να συγχαρούμε την διοίκηση του οργανισμού, τον μέτοχο του το Υπερταμείο και τους πολιτικούς του προϊσταμένους που θυμήθηκαν ν’ αρχίσουν να κλείνουν που και που τις μπάρες. Και την ενημέρωση από τα ρεπορτάζ.

Σαρώνουμε, δεν ξέρω μήπως πετάμε κιόλας …

 

Ο «γιος του Μπαρμπανίκου» δεν τα πάει και τόσο καλά…

Χριστίνα Ταχιάου, στο Protagon.gr

Ανέλαβε τη δύσκολη δουλειά με τουπέ και αέρα του επιτυχημένου. «Νομίζω ότι ήμουν μια πολύ καλή επιλογή και με εχέγγυα. Εγώ δεν είμαι πατέρας του Νίκου, είμαι ο γιος του Μπαρμπανίκου. Ξέρετε τι σημαίνει Μπαρμπανίκος;» έλεγε με καμάρι σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή στις 4 Σεπτεμβρίου του 2017 ο Στέλιος Παππάς. Τότε, ήθελε να αποκρούσει τη μομφή ότι ανέλαβε πρόεδρος του Οργανισμού Αστικού Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης μόλις αυτός κρατικοποιήθηκε επειδή είναι ο πατέρας του υπουργού Νίκου Παππά.

Εδώ που τα λέμε, ο Στέλιος Παππάς ήταν ιδανικός για τη δουλειά. Βαρύ όνομα στον χώρο, χωρίς πολιτικές βλέψεις και όχι Θεσσαλονικιός, άρα θα περνούσε χωρίς αντιδράσεις από τους Θεσσαλονικείς Συριζαίους. Επίσης, με περγαμηνές στους αγώνες, μπαρουτοκαπνισμένος. Αρα, δεν θα ίδρωνε το αυτί του εάν κι εφόσον τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.

Πράγματι, τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά. Η πρώτη κρατικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, έναν χρόνο μετά, μόνο στα θετικά της κυβέρνησης δεν μπορεί να πιστωθεί. Οι Θεσσαλονικείς αγκομαχούν περιμένοντας σε ρημαγμένες στάσεις λεωφορεία που καθυστερούν. Στριμώχνονται σε αυτά, πολλά εκ των οποίων δεν έχουν κλιματισμό, είναι παμπάλαια, τρίζουν, είναι βρώμικα, δεν εγγυώνται την ασφάλειά τους. Ο δείκτης δυσαρέσκειας από την παροχή του έργου των συγκοινωνιών στη Θεσσαλονίκη είναι στα ύψη. Σε δημοσκόπηση που δημοσιοποιήθηκε στην αρχή του καλοκαιριού, το 72% φέρεται δυσαρεστημένο από την κρατικοποίηση, λέγοντας ότι με το προηγούμενο καθεστώς οι συγκοινωνίες λειτουργούσαν καλύτερα.

Το ζήτημα της κακής λειτουργίας των συγκοινωνιών, το ζούμε καθημερινά. Η αναμονή είναι μεγάλη, καθώς ο στόλος που κυκλοφορεί στους δρόμους είναι μειωμένος. Με νομοθετική ρύθμιση παρατάθηκε η «διάρκεια ζωής» των λεωφορείων, από τα 20 στα 23 έτη. Ετσι, προστέθηκαν 40 γερασμένα οχήματα που επρόκειτο να αποσυρθούν. Παρά την προσθήκη αυτήν όμως, ο στόλος έχει μειωθεί τόσο σε σχέση με αυτόν που ισχυριζόταν η διοίκηση του ΟΑΣΘ ότι έβγαζε τον πρώτο καιρό της κρατικοποίησης όσο και κατά την προηγούμενη, «αμαρτωλή περίοδο».

Κακά τα ψέματα (και ήμασταν από τους πρώτους που έγραφαν δημοσίως για το φαύλο προηγούμενο καθεστώς στον ΟΑΣΘ): επί προηγούμενου καθεστώτος, υπήρχε συγκοινωνιακό έργο. Εβγαινες στη στάση και περνούσε λεωφορείο σε ελάχιστα λεπτά. Πλέον, όμως, υπάρχει σοβαρός χρόνος αναμονής, ενώ σε πολλές γραμμές τα λεωφορεία γεμίζουν από τις πρώτες στάσεις και δεν μπορούν να επιβιβάσουν επιβάτες στο μέσο της διαδρομής.

Ενα μεγάλο πρόβλημα είναι και η κατάρρευση της τηλεματικής, κάτι στο οποίο ο ΟΑΣΘ (της «αμαρτωλής εποχής») υπήρξε πρωτοπόρος και που πια υπολειτουργεί ή δεν λειτουργεί καθόλου. Τα λεωφορεία βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, εκπέμποντας ρύπους που καλό θα ήταν να μαθαίναμε εάν και σε τι ποσοστό επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης.

Παρόλο που ο Οργανισμός έγινε κρατικός, ακόμη δεν έχει ενεργοποιηθεί στη «Διαύγεια» ως όφειλε, με αποτέλεσμα τα έξοδά του να είναι άγνωστα, ενώ οι αναθέσεις γίνονται χωρίς καμιά διαφάνεια. Και τα έσοδά του, όμως, είναι άγνωστα, ενώ όλοι υποψιάζονται ότι έχουν μειωθεί δραματικά τα έσοδα από τα εισιτήρια, βλέποντας ότι ο κόσμος αποφεύγει να κόβει. Γνωρίζουμε ότι οι μισθοί των εργαζομένων μειώθηκαν περίπου κατά 18% καθώς και ότι εξοικονομήθηκαν τα χρήματα του μερίσματος που θα μοιραζόταν στους μετόχους (16 εκατομμύρια ευρώ). Ωστόσο, καταβάλλονται κανονικά οι κρατικές ενισχύσεις.

Ταυτόχρονα, έχουν γίνει ανακατατάξεις στο προσωπικό κι εκφράζονται φόβοι ότι έχουν τοποθετηθεί σε σημαντικές θέσεις άτομα μειωμένων προσόντων. Στις αρχές Ιουλίου, ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας) Πάρις Μπίλλιας έστειλε επιστολή στον Στέλιο Παππά και τον Σάββα Παναγιωτίδη, αντίστοιχα πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΑΣΘ, σχετικά με τη στελέχωση δυο θέσεων που είχαν προκηρυχθεί. Σύμφωνα με τον κ. Μπίλλια, για τη θέση του Προϊσταμένου του Τμήματος Γραμματείας και Προγραμματισμού εργασιών της Διεύθυνσης Συντήρησης επιλέχτηκε απόφοιτος ΤΕΙ Ζωικής Παραγωγής. Για τη θέση του Προϊσταμένου του Τμήματος Προμηθειών της Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών επιλέχθηκε απόφοιτος ΤΕΙ Λογιστικής. Να σημειωθεί ότι μεταξύ των υποψηφίων υπήρχαν και στελέχη του ΟΑΣΘ, Διπλωματούχοι Μηχανολόγοι Μηχανικοί απόφοιτοι Πολυτεχνικών Σχολών. Ο νέος Προϊστάμενος του Τμήματος Προμηθειών είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, επικεφαλής της συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ στον ΟΑΣΘ. Ταυτόχρονα, παρατηρείται αύξηση των εγγραφών των εργαζομένων στο ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που κακόβουλοι αποδίδουν όχι σε ιδεολογικό ασπασμό αλλά σε προσδοκία για κατάληψη θέσης στον Οργανισμό.

Ο Στέλιος Παππάς αποδίδει όλα τα στραβά στο παλιό, φαύλο καθεστώς της «αμαρτωλής περιόδου». Οι Θεσσαλονικείς, όμως, βλέποντας την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους τον τελευταίο χρόνο λόγω των κακών συγκοινωνιών, τα αποδίδουν στον «γιο του Μπαρμπανίκου», που θέλησε με στόμφο να αναλάβει το βάρος της κρατικοποίησης. Ενώ η πλειοψηφία τους δεν γνώριζε καν την όψη του παλιού, «αμαρτωλού» προέδρου του ΟΑΣΘ, γνωρίζει καλά αυτήν του Στέλιου Παππά και την έχει ως σύμβολο της αποτυχίας ενός Οργανισμού που κάποτε παρείχε υπηρεσίες συγκοινωνιών. Έστω κι αν ήταν «αμαρτωλός».

Ποια «ιδιοκτησία», ποιο «πρόγραμμα» μετά την πρώτη δεκαετία της κρίσης

Το σημείωμα αυτό μου ήρθε στο νου βλέποντας στην κυριακάτικη ΕΡΤ τον κ. Χατζηδάκη να ρωτάει τον κ. Σταθάκη «γιατί η κυβέρνηση δεν καταθέτει, ένα χρόνο τώρα, αναπτυξιακό σχέδιο δικό της όπως έχει συμφωνήσει με την τρόικα». Ήταν ένας άλλος τρόπος να τεθεί το θέμα της λεγομένης «ιδιοκτησίας» του προγράμματος.

Στην δεκαετία της Μεγάλης Ύφεσης, γιατί έτσι πρέπει ν’ αποκαλούμε την περίοδο 2008-2018, κυρίως σε φάσεις αποτυχίας και απόδοσης ευθυνών, το θέμα αυτό επανέρχεται συχνά, όπως πρόσφατα με την έκθεση του ΔΝΤ για την βιωσιμότητα του χρέους. Έτσι :

  • Οι θεσμοί, με πρώτο το ΔΝΤ, ισχυρίζονται ότι τα μνημόνια δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα γιατί δεν υπήρξε, εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων, ιδιοκτησία του προγράμματος. Δηλαδή υιοθέτηση και αποτελεσματική εφαρμογή. Άρα, κατά την λαϊκή ρήση, δεν ήταν «στραβό το κλήμα αλλά τόφαγε ο γάιδαρος».
  • Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που πλήρωσε ακριβά, και μαζί της η χώρα, τις αυταπάτες της για τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, επιβεβαιώνει την έλλειψη ιδιοκτησίας εξηγώντας ότι δεν πιστεύει σε όσα ψήφισε και τα εφαρμόζει άλλοτε καθόλου κι άλλοτε κατά το δοκούν. Και αποκαλύπτει μόνη της, λίγες μέρες πριν το κρίσιμο Εurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, ότι έχει υλοποιήσει το ένα τρίτο των συμφωνημένων. Γιατί επί ένα χρόνο και πλέον που η δεύτερη αξιολόγηση καθυστερεί, οι υπουργοί της έκλαιγαν, άλλος για τα λιμάνια, άλλος για τα αεροδρόμια, άλλος  για τα ενεργειακά.
  • Η αντιπολίτευση ορθώς παρατηρεί ότι δεν κάνεις μεταρρυθμίσεις κλαίγοντας και δηλώνοντας ότι είναι λάθος, λέει κι αυτή δηλαδή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την ιδιοκτησία του προγράμματος. Όχι μόνο του μνημονίου 3 αλλά, όπως πρόσφατα υπογράμμισε ο κ. Χατζηδάκης, ούτε κανενός δικού της εναλλακτικού προγράμματος [1].  Αλλά η κυβέρνηση που υπέγραψε το Υπερταμείο απαντά ότι η  αντιπολίτευση συμπλέει με τους κακούς δανειστές και η μπάλα χάνεται συστηματικά στην εξέδρα…

Ωστόσο, αν αποφύγουμε τα σενάρια της αναχώρησης από την πραγματικότητα και της προσγείωσης – μέσω της ελληνικής διαστημικής υπηρεσίας – στα αχαρτογράφητα νερά του Grexit, το θέμα παραμένει. Χρειάζεται ιδιοκτησία του προγράμματος, ποιου προγράμματος και από ποιόν.

Να πούμε λοιπόν κάποιες πίκρες αλήθειες:

1 – Το πρώτο μνημόνιο συντάχθηκε από την τρόικα στο πόδι, με κριτήριο να κερδηθεί χρόνος για την διαχείριση  του κίνδυνου στις τράπεζες στις οποίες χρώσταγε το ελληνικό δημόσιο, κυρίως γαλλογερμανικές. Για αυτό η κ. Lagarde ως υπουργός οικονομικών της Γαλλίας είχε άλλη θέση τότε από ότι τώρα ως Διοικήτρια του ΔΝΤ. Και ο κύριος Σόιμπλε όταν χρειάζεται της το υπενθυμίζει. Το πρόγραμμα αυτό εφαρμόστηκε όπως-όπως στο δημοσιονομικό του σκέλος (φόροι και περικοπές) ενώ το υποτιθέμενο αναπτυξιακό και μεταρρυθμιστικό σκέλος του, ήταν πρόχειρο στα όρια του αστείου : 50 δις από τις αποκρατικοποιήσεις θα έρχονταν σε μερικά χρόνια.

Το πρώτο μνημόνιο δεν είχε, και δεν θα μπορούσε να έχει, ιδιοκτησία από την ελληνική κυβέρνηση στην οποία επιβλήθηκε και εξαΰλωσε από την φύση του το ιστορικό κρατικιστικό ΠΑΣΟΚ. Στην περίοδο 2010-2012 το πρόγραμμα ήταν κυρίως δημοσιονομικό και οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, σε κατάσταση σοκ, δεν πρότειναν κανένα εναλλακτικό αναπτυξιακό σχέδιο. Ούτε βέβαια είναι προφανές ότι μπορούσαν να φανταστούν κάτι άλλο, και για λόγους συσχετισμού, και για λόγους ιστορικής συγκρότησης του ΠΑΣΟΚ που έβλεπε το έδαφος (δηλαδή το κράτος) να υποχωρεί κάτω από τα πόδια του.

2 – Το δεύτερο μνημόνιο, του Φεβρουάριου του 2012, συνόδευε το PSI και την μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις Γαλλογερμανικές τράπεζες. Δισεκατομμύρια χρέους μεταφέρθηκαν από τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα, στα ευρωπαϊκά κράτη. Νομοθετήθηκε από την κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου, με την ανοχή της ΝΔ του κ. Σαμαρά ο οποίος και το παρέλαβε προς εφαρμογή στην πράξη.

Στο δεύτερο μνημόνιο επικράτησε επίσης σε μεγάλο βαθμό η δημοσιονομική λογική αλλά, στο βαθμό που οι συσχετισμοί το επέτρεπαν, η κυβέρνηση Σαμαρά διαπραγματεύτηκε όσες αλλαγές μπόρεσε σε μια πιο αναπτυξιακή κατεύθυνση. Στο ΦΠΑ, στις μειώσεις κάποιων φόρων, κάτι άρχισε να κινείται στις αποκρατικοποιήσεις (άλλωστε ο σύριζα υπέγραψε αυτές που είχαν τελειώσει) και κάποιες προβλεπόμενες αυξήσεις δεν έγιναν.

Είτε αρέσει, είτε όχι, η χώρα θα μπορούσε να οδεύσει στην έξοδο από το δεύτερο μνημόνιο μ’ ένα άλλο πρόγραμμα, πιο ιδιόκτητο από τα προηγούμενα, λίγο πιο πολύ κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της. Υπήρξε ένα είδος ιδιοκτησίας του προγράμματος από την κυβέρνηση του κ. Σαμαρά και σ’ ένα βαθμό αυτό άλλαξε το πρόγραμμα. Έφτανε αυτό; όχι γιατί υπήρχαν αντιφάσεις, τρικομματικές κυβερνήσεις, εσωκομματικές αντιθέσεις, ισχνές πλειοψηφίες. Αλλά η σχετική ιδιοκτησία βοήθησε. Και θα είχε ίσως βοηθήσει περισσότερο αν το mail Χαρδούβελη είχε γίνει μνημόνιο 3. Πιθανότατα η ιδιοκτησία του προγράμματος θα είχε αυξηθεί και η χώρα θα είχε βγει (προοδευτικά όχι ραγδαία) από την κρίση.

3 – Το τρίτο μνημόνιο έχει ξεκάθαρη πατρότητα στους καταστροφικούς χειρισμούς της σκληρής διαπραγμάτευσης, στις αυταπάτες για την Ευρώπη και τους συσχετισμούς της, στην απίστευτη υπεροψία ότι εκτός από την Ελλάδα θα αλλάξουμε παντελώς και την Ευρώπη.

Είναι προφανές όμως ότι δεν έχει καμία ιδιοκτησία ως προς την εφαρμογή του ή έστω στην πρόθεση, την δυνατότητα ν’ αλλάξει, να βελτιωθεί. Κι αυτό γιατί απλά δεν γίνεται να εξηγείς ότι, με πόνο καρδιάς και δάκρυα, εφαρμόζεις κάτι που δεν πιστεύεις. Όταν ταυτόχρονα δεν αντιπροτείνεις τίποτα. Το μνημόνιο ή το πρόγραμμα δεν είναι ένα στιγμιαίο νομοθέτημα να πεις δεν το θέλω αλλά τι να κάνω. Δεν είναι μια επιμέρους τροπολογία να πεις «έγινε λάθος, τι να κάνουμε». Είναι, λόγω της εξάρτησης από τους δανειστές, το θεμελιώδες κείμενο δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας. Δεν παραβλέπεται, δεν εφαρμόζεται με υποκριτικά δάκρυα. Ή το παλεύεις ή φεύγεις. Και για να το αλλάξεις πρέπει να το παλέψεις.

Αν συνεχίσουμε έτσι το τρίτο μνημόνιο θα το διαδεχθεί, στην καλύτερη περίπτωση ένα τέταρτο ακόμα πιο αντιπαραγωγικό ή θα επικρατήσουν τα σενάρια του Grexit.  Άρα τι ;

Άρα για να υπάρξει ιδιοκτησία του όποιου προγράμματος ή μνημονίου πρέπει το πρόγραμμα να έχει γραφεί μαζί. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Μαζί θα πει αφενός να μην γράφουμε μόνοι μας προγράμματα Θεσσαλονίκης, αλλά και να μην αφήνουμε κάθε φορά τους δανειστές, φτάνοντας στο πάρα πέντε του γκρεμού, να το γράφουν μόνοι τους. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει …

___

[1] Χάρη στην έγκαιρη (;) παρέμβαση του κ. Μίχαλου και το διαφημιστικό διάλειμμα δεν μάθαμε ποτέ από τον κ. Σταθάκη γιατί δεν κατέθεσε η κυβέρνηση αναπτυξιακό πρόγραμμα δικό της αφού αυτό συμφώνησε με την Τρόικα …

Tο Υπερταμείο εξαιρείται

Στον απόηχο της συζήτησης για τον νόμο «Παπά» εισάγεται μια τροπολογία που εξαιρεί την «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε» και τις άμεσες θυγατρικές της, δηλαδή το Υπερταμείο, από την εφαρμογή της νομοθεσίας περί δημοσίων συμβάσεων.

Η Αυγή γράφει : «Ειδικότερα  επαναφέρονται σε ισχύ αναδρομικά από τις 8 Αυγούστου 2016 οι διατάξεις για την έκδοση Κανονισμών από την Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα, την Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ώστε να θεσπίζουν παρεκκλίσεις από την εθνική νομοθεσία δημοσίων συμβάσεων για αναθέσεις άνω και κάτω των χρηματικών ορίων που προβλέπονται από το νόμο για τις δημόσιες συμβάσεις». Και η εισηγητική έκθεση σημειώνει ότι αυτό ισχύει για την Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε και τις άμεσες θυγατρικές της «επεκτείνοντας την διάταξη που ήδη ισχύει για το ΤΑΙΠΕΔ».

Δεν είναι κάτι σημαντικό δηλαδή, ότι ίσχυε για το ΤΑΙΠΕΔ  ισχύει και για το Υπερταμείο, αυτός είναι ο τόνος της παρουσίασης. Αλλά έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι από το ΤΑΙΠΕΔ του κ. Σαμαρά, στο Υπερταμείο του κ. Τσίπρα. Στις άμεσες θυγατρικές του Υπερταμείου περιλαμβάνεται και η Εταιρεία συμμέτοχων του Δημόσιου στην όποια θα περάσουν με συνοπτικές διαδικασίες οι ΔΕΚΟ και τα νομικά πρόσωπα του δημόσιου. Όποιος κάνει τον κόπο να δει τον σχετικό νόμο θα διαπιστώσει ότι το Υπερταμείο μπορεί να ιδρύει κι άλλες άμεσες θυγατρικές, να μεταφέρει κλάδους κι ενεργητικό από την μια θυγατρική στην άλλη, να συγχωνεύει εταιρείες η να αποσχίζει κλάδους από αυτές και ότι οι διατάξεις που ισχύουν για το Υπερταμείο ισχύουν για τις σημερινές η μελλοντικές άμεσες θυγατρικές του.

Άρθρο 188 του νόμου 4389/2016. Άμεσες Θυγατρικές της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε. «Η Εταιρεία δύναται, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του μοναδικού μετόχου που λαμβάνεται κατόπιν πρότασης του Διοικητικού Συμβουλίου και η οποία προσυπογράφεται από το Εποπτικό Συμβούλιο, να ιδρύει και άλλες άμεσες θυγατρικές προκειμένου να εκπληρώνει τον εταιρικό της σκοπό. Οι διατάξεις του παρόντος νόμου για τις άμεσες θυγατρικές ισχύουν και για οποιεσδήποτε νέες άμεσες θυγατρικές συστήνονται σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο»

Η δυνατότητα παράκαμψης της εθνικής νομοθεσίας περί δημοσίων συμβάσεων που δίνεται σήμερα στο Υπερταμείο μπορεί να μεταβιβαστεί στις όποιες άμεσες θυγατρικές τωρινές η μελλοντικές. Σε αντίθεση με το Υπερταμείο του κ. Τσίπρα, το ΤΑΙΠΕΔ  του κ. Σαμαρά δεν είχε ούτε κατά διάνοια την δυνατότητα να επέμβει στους κανονισμούς προμηθειών και αναθέσεων των θυγατρικών του.

Στην σχετική συνεδρίαση της βουλής η αντιπολίτευση καταψήφισε την διάταξη ως προχειρότητα ωστόσο, το εύρος και το βάρος που θα έχει το νέο Ταμείο στην διαμόρφωση των πολιτικών της χώρας παραμένει απροσδιόριστο. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία …

Και για να επιστρέψουμε στον νόμο περί δημοσίων συμβάσεων που τροποποιήθηκε για να διευκολύνει το Υπερταμείο. Που τελικά θα ισχύσει η ελληνική νομοθεσία  περί δημοσίων συμβάσεων ;

H φωτογραφία με τα σπίρτα του Ελληνικού μονοπωλίου είναι απλά από άλλες εποχές …